Liczba leukocytów określa, ile białych krwinek krąży w objętości krwi. Komórki te są ruchomą częścią układu odpornościowego: zwalczają zakażenia, usuwają uszkodzone tkanki oraz napędzają odpowiedzi zapalne i alergiczne. Liczba ta jest ogólnym wskaźnikiem aktywności odpornościowej oraz tego, jak dobrze szpik kostny wytwarza te komórki.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższona liczba najczęściej odzwierciedla trwające zakażenie bakteryjne lub inny proces zapalny, rośnie także przy obciążeniu fizycznym, uszkodzeniu tkanek i leczeniu kortykosteroidami. Obniżoną liczbę obserwuje się w części zakażeń wirusowych, w niektórych chorobach autoimmunologicznych oraz wtedy, gdy szpik jest zahamowany, w tym w reakcji na określone leki. Odchylenie w obie strony opisuje aktywność, a nie konkretną chorobę, a wartość poza zwykłym zakresem jest powodem do powtórzenia badania i oceny lekarskiej.
Liczba ta waha się w ciągu doby i przejściowo rośnie po dużym wysiłku, obfitym posiłku, paleniu tytoniu lub ostrym stresie emocjonalnym, więc pora pobrania ma znaczenie; ciąża podwyższa ją przez cały okres jej trwania, przesuwając obowiązujący zakres. Kilka leków monitoruje się właśnie tym badaniem, między innymi metamizol, tiamazol, sulfametoksazol z trimetoprimem, metronidazol, terbinafinę i mirtazapinę. Odczytuje się ją razem z rozmazem, zwłaszcza z bezwzględnymi wartościami neutrofilów i limfocytów, ponieważ sama wartość całkowita niewiele mówi o tym, która populacja się zmieniła.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.