TSH, tyreotropina, powstaje w przysadce i wskazuje tarczycy, ile hormonu ma uwolnić. Ponieważ przysadka reaguje na stężenie hormonu tarczycy we krwi, TSH zmienia się w kierunku przeciwnym do niego i jest najczulszym wczesnym sygnałem zmiany stanu tarczycy. Informuje o całej pętli przysadka–tarczyca, a nie o samym gruczole w oderwaniu od niej.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższone TSH najczęściej oznacza, że przysadka pobudza tarczycę wytwarzającą zbyt mało hormonu, czyli obraz niedoczynności gruczołu, często o podłożu autoimmunologicznym. Obniżone TSH najczęściej towarzyszy nadmiarowi hormonu tarczycy, pochodzącemu z samego gruczołu albo z dawki zastępczej ustalonej wyżej niż potrzeba. Odchylenia w obu kierunkach mogą też pojawiać się przejściowo w trakcie i po niezwiązanej z tarczycą chorobie, dlatego pojedynczy nieprawidłowy wynik wymaga powtórzenia badania i odczytania przez lekarza, a nie wyciągania wniosków.
TSH podlega rytmowi dobowemu, ze szczytem w nocy i spadkiem po południu, dlatego kolejne badania najlepiej pobierać o podobnej porze; pora przyjęcia dawki lewotyroksyny nie wpływa na nie w istotnym stopniu, natomiast suplementy biotyny w dużych dawkach, ciąża i każda ostra choroba mogą je zniekształcić. Interpretuje się je razem z wolną T4 i wolną T3, a gdy przyczyna zmiany pozostaje niejasna, także z przeciwciałami anty-TPO i anty-Tg.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.