Badanie wykrywa przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej — enzymowi, którego gruczoł używa do wytwarzania hormonu tarczycy. Ich obecność wskazuje na proces immunologiczny skierowany przeciwko tkance tarczycy. Odpowiada na pytanie, dlaczego czynność tarczycy jest zaburzona, a nie jak bardzo jest zaburzona.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższone stężenia stwierdza się u większości osób z autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy i u wielu osób z chorobą Gravesa-Basedowa, występują one także u osób, u których czynność tarczycy jest całkowicie prawidłowa — wskazują wtedy na większe prawdopodobieństwo rozwoju niedoczynności w kolejnych latach. Niskie lub niewykrywalne wartości czynią przyczynę autoimmunologiczną mniej prawdopodobną, ale jej nie wykluczają. Wysokość wyniku odzwierciedla proces immunologiczny, a nie nasilenie zaburzeń czynności tarczycy, dlatego powtarzanie oznaczeń niewiele wnosi po stwierdzeniu wyniku dodatniego. Interpretacja należy do lekarza, który ocenia wynik łącznie z badaniami czynności tarczycy.
Suplementy biotyny zakłócają powszechnie stosowane metody immunochemiczne i zwykle odstawia się je przed pobraniem, a wyników z różnych laboratoriów nie można porównywać, ponieważ metody i wartości odcięcia się różnią. Stężenia przeciwciał zmieniają się powoli i nie zależą od pory dnia, posiłków ani niedawno przyjętej dawki leku na tarczycę. Wynik odczytuje się razem z TSH i wolną T4, a także z przeciwciałami anty-Tg, gdy pierwsze badanie jest ujemne, ale nadal podejrzewa się chorobę autoimmunologiczną.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.