Potas jest głównym dodatnio naładowanym jonem wewnątrz komórek, a we krwi krąży tylko jego niewielka część. Ta krążąca frakcja wyznacza pobudliwość elektryczną tkanki nerwowej, mięśniowej, a zwłaszcza mięśnia sercowego. Jest regulowany przez nerki i przez aldosteron, dlatego mówi o czynności nerek i nadnerczy, a także o równowadze kwasowo-zasadowej.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższony potas najczęściej odzwierciedla zmniejszone wydalanie przez nerki, niedoczynność nadnerczy, kwasicę, rozpad tkanek albo działanie leków zatrzymujących potas, takich jak inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny i diuretyki oszczędzające potas. Obniżony potas najczęściej wynika z utraty przez wymioty, biegunkę albo diuretyki pętlowe i tiazydowe oraz towarzyszy zasadowicy lub nadmiarowi aldosteronu. Odchylenia w obu kierunkach mogą zaburzać rytm serca, dlatego wyniki poza zakresem zwykle niezwłocznie potwierdza się z lekarzem.
Fałszywie wysokie wartości są częste i mają znaczenie: mocno zaciśnięta staza, zaciskanie pięści, trudne pobranie krwi, hemoliza próbki lub opóźnione jej opracowanie uwalniają potas z komórek. Bardzo wysoka liczba płytek krwi lub krwinek białych podnosi go w surowicy, ale nie w osoczu. Odczytuje się go razem z sodem i chlorkami, ze wskaźnikami czynności nerek, takimi jak kreatynina i eGFR, z magnezem, którego niedobór utrudnia wyrównanie niskiego potasu, oraz ze stanem równowagi kwasowo-zasadowej.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.