Fosfor to pomiar fosforanów nieorganicznych w surowicy, mineralnego partnera wapnia w kości oraz składnika ATP, błon komórkowych i kwasów nukleinowych. Jego stężenie wyznaczają podaż w diecie, wchłanianie jelitowe i wydalanie nerkowe pod kontrolą parathormonu i witaminy D. Mówi głównie o czynności nerek i o metabolizmie kostno-mineralnym.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższony fosfor najczęściej odzwierciedla zmniejszony klirens nerkowy, a także niedoczynność tkanki przytarczyc, nadmiar witaminy D lub rozległy rozpad komórek uwalniający zapasy wewnątrzkomórkowe. Obniżone wartości najczęściej wynikają z nadczynności tkanki przytarczyc, niedoboru witaminy D, zaburzeń wchłaniania, przewlekłego spożywania alkoholu, ponownego odżywiania po głodzeniu lub stosowania leków zobojętniających wiążących fosforany. Wskazują one obszary warte sprawdzenia, a nie rozpoznanie, a o dalszych badaniach decyduje lekarz.
Fosfor obniża się po posiłkach oraz po przesunięciach do komórek zależnych od węglowodanów lub insuliny i wykazuje łagodny rytm dobowy, dlatego preferowana jest poranna próbka na czczo. Hemoliza fałszywie go zawyża. Odczytuje się go razem z wapniem, magnezem, fosfatazą zasadową, witaminą D, parathormonem i czynnością nerek, a nie z grupą sodu, potasu i chlorków, z którą dzieli panel.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.