Średnia masa hemoglobiny w krwince (MCH) to wyliczany wskaźnik morfologii krwi: wyraża przeciętną ilość hemoglobiny przenoszoną przez pojedynczą krwinkę czerwoną. Opisuje, jak dobrze szpik wypełnia każdą krwinkę barwnikiem przenoszącym tlen, a przez to informuje o zaopatrzeniu w żelazo i o aparacie syntezy hemoglobiny.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Obniżone wartości najczęściej towarzyszą niedoborowi żelaza, przewlekłej utracie krwi lub nosicielstwu talasemii, w których krwinki opuszczają szpik niedostatecznie wypełnione i blade. Podwyższone wartości obserwuje się najczęściej przy niedoborze witaminy B12 lub kwasu foliowego, w chorobie wątroby oraz przy regularnym spożywaniu alkoholu, gdy krwinki są większe i przenoszą proporcjonalnie więcej barwnika. Wskaźnik ten ma charakter opisowy, a nie rozstrzygający, a pojedynczy wynik poza zakresem jest powodem do powtórzenia morfologii i omówienia jej z lekarzem, a nie wnioskiem samym w sobie.
Ponieważ wartość wyliczana jest z hemoglobiny i liczby erytrocytów, przesuwa ją wszystko, co zniekształca którykolwiek z tych parametrów — trudne pobranie, próbka skrzepnięta lub rozcieńczona, bardzo wysoka liczba krwinek białych czy wlew kroplowy prowadzony w tym samym ramieniu. Odczytuje się ją razem z hemoglobiną, erytrocytami, MCV, MCHC i RDW, ponieważ wielkość, wypełnienie i jednorodność krwinek mają sens tylko jako jeden obraz, a zwykle także z osobno zlecaną gospodarką żelazem albo witaminą B12 i kwasem foliowym.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.