Cholesterol HDL mierzy cholesterol transportowany przez lipoproteiny o dużej gęstości, czyli cząstki zbierające cholesterol z tkanek i odprowadzające go do wątroby. Jest jednym ze składników profilu lipidowego i opisuje transport lipidów, a nie stan jakiegokolwiek pojedynczego narządu. W ocenie ryzyka sercowo-naczyniowego wykorzystuje się go jako marker zmieniający się w kierunku przeciwnym niż lipidy aterogenne.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Niższy cholesterol HDL obserwuje się najczęściej przy otyłości brzusznej, insulinooporności i cukrzycy typu 2, paleniu tytoniu, siedzącym trybie życia oraz w połączeniu z wysokimi trójglicerydami; spada on również w przebiegu ostrej choroby i stanu zapalnego. Wyższe wartości występują przy regularnym wysiłku wytrzymałościowym, umiarkowanym spożyciu alkoholu oraz w niektórych dziedzicznych wariantach metabolizmu lipidów, a bardzo wysokie wartości nie są automatycznie ochronne. Pojedynczy wynik poza zakresem jest powodem do powtórzenia badania i omówienia całego obrazu lipidowego z lekarzem, a nie wnioskiem samym w sobie.
Wartości zmieniają się przy niedawnej zmianie masy ciała, alkoholu spożytym w poprzedzających dniach, ciąży, chorobie tarczycy i trwającym zakażeniu, dlatego badanie w trakcie ostrej choroby lub krótko po niej zwykle się odracza. Granice referencyjne różnią się w zależności od płci. Cholesterol HDL odczytuje się obok cholesterolu całkowitego, cholesterolu LDL i trójglicerydów, a po odjęciu go od cholesterolu całkowitego otrzymuje się cholesterol nie-HDL, który wraz z apolipoproteiną B niesie informację o ryzyku.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.