Glukoza we krwi jest bezpośrednio dostępnym paliwem organizmu, utrzymywanym w wąskim zakresie głównie przez insulinę i glukagon. Pomiar na czczo pokazuje, jak dobrze działa ta regulacja, gdy przez kilka godzin nie dostarczono pokarmu, mówi więc o metabolizmie węglowodanów i o czynności trzustki. Jest to obraz jednej chwili, a nie minionych tygodni.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższona wartość na czczo najczęściej wskazuje na zaburzoną regulację glikemii lub cukrzycę, ale rośnie także w ostrej chorobie, w stresie, przy leczeniu steroidami i w chorobach trzustki. Niskie wartości są rzadsze i występują przy długotrwałym głodzeniu, po alkoholu, przy niektórych lekach oraz, rzadko, w guzach wytwarzających insulinę. Rozpoznanie opiera się na powtarzanych pomiarach i na dodatkowych badaniach zleconych przez lekarza, nigdy na jednej liczbie.
Wynik zależy od rzeczywistego czasu pozostawania na czczo, od snu, ostrego stresu i niedawnego wysiłku fizycznego, a w probówce, która zbyt długo czeka na analizę, obniża się, o ile nie zastosowano inhibitora glikolizy; kilka powszechnie stosowanych leków, w tym diuretyki tiazydowe i beta-blokery, umiarkowanie go przesuwa. Glukozę odczytuje się razem z HbA1c, które uśrednia ostatnie kilka miesięcy, oraz z insuliną na czczo, peptydem C i wskaźnikiem HOMA-IR, gdy pytanie dotyczy insulinooporności.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.