Wolna T4 to frakcja głównego hormonu tarczycy krążąca niezwiązana z białkami nośnikowymi i to ona jest dostępna dla tkanek. Razem z TSH opisuje, ile hormonu tarczyca faktycznie dostarcza. Jest standardowym miernikiem wydzielania tarczycy, gdy sygnalizacja przysadkowa budzi wątpliwości.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższona wolna T4 najczęściej towarzyszy nadczynności tarczycy, czy to w przebiegu choroby Gravesa-Basedowa, guzka autonomicznego, zapalenia gruczołu uwalniającego zmagazynowany hormon, czy nadmiernej dawki hormonu tarczycy w leczeniu zastępczym. Obniżone wartości najczęściej wskazują na niedoczynność gruczołu, zwykle autoimmunologiczne zapalenie tarczycy albo następstwa operacji tarczycy lub leczenia jodem promieniotwórczym, a niekiedy na osłabione pobudzanie przez przysadkę. Ciężka choroba pozatarczycowa może ją obniżać bez obecności choroby tarczycy. Pojedynczy wynik poza zakresem jest powodem do powtórzenia badania i omówienia go z lekarzem, a nie wnioskiem.
Krew pobiera się przed dobową dawką lewotyroksyny, ponieważ dawka przyjęta kilka godzin wcześniej przejściowo zawyża mierzone stężenie; suplementy biotyny zaburzają wiele testów immunochemicznych i zwykle odstawia się je wcześniej. Ciąża, estrogeny i ostra choroba przesuwają wyniki badań tarczycy, a metody oznaczeń różnią się na tyle, że trend najlepiej śledzić w jednym laboratorium. Odczytuje się ją przede wszystkim w zestawieniu z TSH, a wolną T3 oraz przeciwciała anty-TPO lub anty-Tg dodaje się, aby wyjaśnić obraz i jego przyczynę.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.