Wolna T3 to niezwiązana postać najbardziej czynnego biologicznie hormonu tarczycy, w większości powstająca w wyniku konwersji z tyroksyny w wątrobie i innych tkankach, a nie w samym gruczole. Odzwierciedla, ile czynnego hormonu dociera do komórek. Jest badaniem pomocniczym, a nie tarczycowym badaniem pierwszego rzutu.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższona wolna T3 najczęściej towarzyszy nadczynności tarczycy i może być najwcześniejszym odchyleniem w chorobie Gravesa-Basedowa lub w guzku toksycznym, niekiedy rosnąc, gdy wolna T4 pozostaje jeszcze bez zmian. Obniżone wartości spotyka się w niedoczynności tarczycy, ale znacznie częściej w ciężkiej chorobie, głodzeniu lub po rozległej operacji, gdy konwersja do czynnego hormonu zwalnia bez choroby tarczycy. Z tego powodu rzadko interpretuje się ją samodzielnie. O znaczeniu pojedynczego wyniku rozstrzygają powtórzenie badania i ocena lekarza.
Próbkę pobiera się przed dobową dawką hormonu tarczycy, a suplementy biotyny zwykle odstawia się wcześniej, ponieważ zniekształcają one wiele testów immunochemicznych. Ostra choroba, głodzenie i znaczna utrata masy ciała obniżają wynik niezależnie od gruczołu, a we krwi pozostawionej bez opracowania hormon jest nietrwały. Interpretuje się ją wraz z TSH i wolną T4, a przy rozważaniu przyczyny autoimmunologicznej dodaje się przeciwciała tarczycowe.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.