Ferrytyna jest białkiem magazynującym żelazo wewnątrz komórek, a niewielka jej ilość krążąca we krwi odzwierciedla wielkość ustrojowych zapasów żelaza. Pokazuje, ile żelaza jest zgromadzone w wątrobie, śledzionie i szpiku kostnym, i obniża się, zanim zmienią się wskaźniki czerwonokrwinkowe. Jest też białkiem ostrej fazy, więc reaguje nie tylko na żelazo, lecz także na stan zapalny.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Niska ferrytyna najczęściej wskazuje na wyczerpanie zapasów żelaza: utratę krwi, złe wchłanianie albo podaż, która nie nadążyła za zapotrzebowaniem; jest najbardziej swoistym pojedynczym wskaźnikiem niedoboru żelaza. Podwyższona ferrytyna najczęściej odzwierciedla stan zapalny, zakażenie, chorobę wątroby lub spożywanie alkoholu, a nie przeładowanie żelazem, choć podnoszą ją także wrodzone choroby przebiegające z gromadzeniem żelaza oraz powtarzane przetoczenia krwi. Ponieważ stan zapalny ją podnosi, wynik nieodbiegający od normy nie wyklucza małych zapasów. Jeden wynik poza zakresem jest powodem do powtórzenia badania i rozmowy z lekarzem, a nie rozpoznaniem.
Ferrytyna rośnie w przebiegu każdej ostrej choroby i przez kilka tygodni po niej, dlatego w trakcie zakażenia lub zaostrzenia wynik jest wysoki; podnoszą ją również preparaty żelaza i niedawne przetoczenie krwi. Odczytuje się ją razem z żelazem w surowicy, całkowitą zdolnością wiązania żelaza, transferyną i wysyceniem transferyny, które pozwalają odróżnić wyczerpanie zapasów od wzrostu zapalnego. Przy długotrwałym stosowaniu kwasu acetylosalicylowego, inhibitora pompy protonowej lub doustnego żelaza zwykle obserwuje się ją w czasie, a nie ocenia na podstawie jednego pobrania.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.