Estradiol jest najbardziej aktywnym naturalnym estrogenem, wytwarzanym u kobiet głównie przez pęcherzyk jajnikowy, a u mężczyzn powstającym z testosteronu przy udziale aromatazy w tkance tłuszczowej i innych tkankach. Badanie odzwierciedla aktywność pęcherzykową jajnika w przebiegu cyklu miesiączkowego, a szerzej — ekspozycję kości, endometrium i układu naczyniowego na estrogeny. U mężczyzn informuje przede wszystkim o tym, jaka część androgenów ulega dalszej przemianie.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
U kobiet niskie wartości najczęściej towarzyszą menopauzie, zahamowaniu czynności jajników wskutek utraty masy ciała lub intensywnych treningów oraz przyczynom przysadkowym; wysokie wartości wynikają z obecności aktywnego pęcherzyka, stymulacji jajników lub estrogenów przyjmowanych z zewnątrz. U mężczyzn podwyższony estradiol najczęściej towarzyszy nadmiarowi tkanki tłuszczowej, chorobie wątroby lub terapii testosteronem. Pojedynczą wartość odczytuje się w odniesieniu do fazy cyklu i potwierdza, zamiast podejmować działania wyłącznie na jej podstawie.
U kobiety miesiączkującej wynik jest niemożliwy do interpretacji bez dnia cyklu, ponieważ waha się szeroko między wczesną fazą folikularną a szczytem przedowulacyjnym; doustne środki antykoncepcyjne, terapia hormonalna i ciąża zmieniają go całkowicie. Odczytuje się go razem z LH i FSH, które pokazują, czy poziom wyznacza jajnik, czy przysadka, oraz z testosteronem i SHBG, gdy pytanie dotyczy równowagi między androgenami a estrogenami. Interpretacji całości dokonuje lekarz.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.