DHEA-S to siarczanowa postać dehydroepiandrosteronu, wytwarzana niemal w całości przez korę nadnerczy i stanowiąca pulę prekursorową, którą organizm przekształca dalej w androgeny i estrogeny. Ponieważ jego stężenie jest stabilne i pochodzi z jednego źródła, wykorzystuje się je jako marker produkcji androgenów nadnerczowych. Niewiele mówi o samych gonadach.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższone DHEA-S najczęściej odzwierciedla zwiększone wytwarzanie androgenów nadnerczowych, które może towarzyszyć zespołowi policystycznych jajników, wrodzonemu przerostowi nadnerczy, a przy wartościach znacznie podwyższonych — guzowi nadnercza, i u kobiet może występować razem z trądzikiem, wzrostem owłosienia lub zmianą cyklu. Obniżone wartości są częste przy niedoczynności nadnerczy, długotrwałym stosowaniu glikokortykosteroidów lub chorobie przysadki, a stężenie naturalnie i znacznie spada z wiekiem. Wiek i płeć kształtują zatem to, co oznacza dana wartość. O tym, który z tych kierunków dalej badać, decyduje lekarz, a jeden pomiar nie wystarcza do rozstrzygnięcia.
W odróżnieniu od kortyzolu DHEA-S ma długi okres półtrwania i nie wykazuje istotnego rytmu dobowego, więc pora pobrania ma niewielkie znaczenie, ale dostępne bez recepty suplementy DHEA podnoszą je bezpośrednio, a glikokortykosteroidy je obniżają. Ostra choroba obniża wynik. Odczytuje się je razem z testosteronem, gdy pytanie dotyczy tego, skąd bierze się nadmiar androgenów, oraz razem z kortyzolem, gdy przedmiotem oceny jest czynność nadnerczy jako całość.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.