Cystatyna C to małe białko wytwarzane ze stałą szybkością przez niemal wszystkie komórki jądrzaste i usuwane niemal w całości przez nerki. Jej stężenie we krwi odzwierciedla sprawność przesączania kłębuszkowego, dlatego służy jako marker czynności filtracyjnej nerek. W odróżnieniu od kreatyniny w niewielkim stopniu zależy od masy mięśniowej, co czyni ją przydatną wtedy, gdy kreatynina jest trudna do interpretacji.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższone wartości najczęściej wskazują na zmniejszone przesączanie kłębuszkowe, zarówno w ostrym uszkodzeniu nerek, jak i w przewlekłej chorobie nerek; mogą też pojawiać się w nadczynności tarczycy i przy stosowaniu kortykosteroidów. Obniżone wartości są rzadsze i mają niewielkie samodzielne znaczenie, choć niedoczynność tarczycy może przesuwać wynik w dół. Cystatyna C zwykle zmienia się wcześniej niż kreatynina, gdy przesączanie zaczyna słabnąć. Pojedynczy wynik poza zakresem jest powodem do powtórzenia badania i omówienia go z lekarzem, a nie wnioskiem sam w sobie.
Stan tarczycy, kortykosteroidy podawane ogólnoustrojowo, palenie tytoniu, otyłość i toczący się stan zapalny mogą zmieniać wartość niezależnie od czynności nerek, a metody oznaczania różnią się między laboratoriami, dlatego badania kontrolne najlepiej wykonywać w tym samym laboratorium. Odczytuje się ją obok kreatyniny, mocznika i eGFR, ponieważ eGFR często wylicza się z samej cystatyny C albo z cystatyny C łącznie z kreatyniną. Kwas moczowy mówi więcej o metabolizmie puryn i dnie moczanowej i wiąże się tu tylko luźno.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.