Cholesterol całkowity to suma cholesterolu transportowanego we wszystkich cząstkach lipoprotein we krwi — głównie LDL i HDL, z mniejszym udziałem cząstek bogatych w trójglicerydy. Sam cholesterol jest składnikiem strukturalnym błon komórkowych oraz prekursorem kwasów żółciowych, hormonów steroidowych i witaminy D. Wartość ta stanowi zgrubne podsumowanie transportu lipidów oraz długoterminowego ryzyka sercowo-naczyniowego.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższone wartości najczęściej odzwierciedlają połączenie diety i genetyki, a wyniki znacznie wysokie nasuwają pytanie o hipercholesterolemię rodzinną; podnoszą go również niedoczynność tarczycy, cholestaza, zespół nerczycowy, źle kontrolowana cukrzyca i niektóre leki. Niskie wartości rzadziej same w sobie budzą niepokój, ale mogą towarzyszyć nadczynności tarczycy, chorobie wątroby, zaburzeniom wchłaniania lub ciężkiej chorobie. Ponieważ wynik całkowity miesza frakcje aterogenne i ochronne, prawidłowa wartość całkowita może ukryć niski cholesterol HDL lub wysoki cholesterol LDL, a wartość podwyższona sama w sobie nie jest rozpoznaniem. Lekarz ocenia ją w kontekście całkowitego ryzyka sercowo-naczyniowego.
Wartości wahają się wraz z niedawno przebytą chorobą, ciążą, zmianą masy ciała i stanem tarczycy, a w tygodniach po ostrym zakażeniu lub zawale mięśnia sercowego przejściowo spadają; pozycja ciała i długi czas ucisku stazy mogą je nieco podnieść. Statyny, takie jak atorwastatyna i rozuwastatyna, obniżają go, natomiast niektóre leki przeciwpsychotyczne i przeciwdepresyjne go podnoszą. Cholesterol całkowity odczytuje się razem z cholesterolem LDL, cholesterolem HDL, trójglicerydami i cholesterolem nie-HDL, z dodaniem apolipoproteiny B lub lipoproteiny(a), gdy ocena ryzyka wymaga większej rozdzielczości.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.