Wapń całkowity obejmuje cały wapń transportowany w surowicy: frakcję wolną, biologicznie czynną, oraz część związaną z albuminą i z małymi anionami. Odzwierciedla równowagę utrzymywaną przez parathormon, witaminę D, nerki, jelito i kościec, które wspólnie utrzymują krążący wapń w wąskim przedziale. Jest zwykłym, pierwszoliniowym spojrzeniem na gospodarkę mineralną.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższony wapń całkowity najczęściej wskazuje na nadmiernie czynną tkankę przytarczyc lub na chorobę nowotworową, rzadziej na nadmierną podaż witaminy D albo wapnia z suplementów lub na długotrwałe unieruchomienie. Obniżone wartości najczęściej wynikają z niskiej albuminy, niedoboru witaminy D, upośledzonej czynności nerek lub z niedostatecznie czynnej tkanki przytarczyc po operacji szyi. To kierunki dalszego poszukiwania, a nie wnioski. Jeden wynik poza zakresem jest powodem do powtórzenia badania i przedstawienia go lekarzowi.
Ponieważ mniej więcej połowa wapnia w surowicy krąży związana z albuminą, niska albumina obniża wartość całkowitą, nie zmieniając frakcji czynnej, dlatego równolegle oznacza się albuminę i koryguje o nią wynik. Zbyt długo utrzymywana staza podczas pobrania fałszywie zawyża wartość. Wapń całkowity interpretuje się razem z wapniem zjonizowanym, fosforem, magnezem, witaminą D, parathormonem i czynnością nerek.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.