Wapń zjonizowany to pomiar wolnej, niezwiązanej frakcji, która jest fizjologicznie czynna w przewodzeniu nerwowym, skurczu mięśni i krzepnięciu. Jest regulowany na bieżąco przez parathormon i witaminę D. W odróżnieniu od wapnia całkowitego nie zależy od albuminy, dlatego bezpośrednio przedstawia stan gospodarki wapniowej.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższony wapń zjonizowany najczęściej odzwierciedla nadczynność tkanki przytarczyc albo nadmiar witaminy D i suplementacji wapnia. Obniżone wartości najczęściej towarzyszą niedoborowi witaminy D, przewlekłej chorobie nerek, niedoczynności przytarczyc lub ostrej chorobie, takiej jak zapalenie trzustki czy posocznica. Badanie zleca się zwykle wtedy, gdy wynik wapnia całkowitego jest niejednoznaczny, i w tej sytuacji jest ono bardziej wiarygodne z tych dwóch. Interpretacja należy do lekarza.
Pomiar jest wrażliwy na pH krwi: zasadowica, w tym hiperwentylacja przed pobraniem lub w jego trakcie, przesuwa wapń na albuminę i obniża frakcję wolną, a kwasica ją podwyższa. Próbki muszą być pobierane i przechowywane w warunkach beztlenowych oraz opracowane bez zwłoki, a długo utrzymywana staza żylna zniekształca wynik. Odczytuje się go razem z wapniem całkowitym, albuminą, magnezem, fosforem, witaminą D i parathormonem.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.