Bilirubina całkowita mierzy barwnik uwalniany przy rozpadzie krwinek czerwonych i przetwarzany przez wątrobę, licząc zarówno frakcję już sprzężoną w wątrobie, jak i frakcję nadal związaną z albuminą we krwi. Świadczy o dwóch rzeczach naraz: o tempie obrotu krwinek czerwonych i o zdolności wątroby do wychwytu, sprzęgania i wydalania tego, co ten obrót wytwarza. Jest podstawowym markerem panelu wątrobowego, a zarazem substancją, która barwi skórę i twardówki w żółtaczce.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższone wartości najczęściej następują po przyspieszonym rozpadzie krwinek czerwonych, przy dziedzicznej odmianie enzymu sprzęgającego, takiej jak zespół Gilberta, przy uszkodzeniu komórek wątroby o dowolnym pochodzeniu lub przy utrudnionym odpływie żółci. O tym, która z tych przyczyn wchodzi w grę, rozstrzyga zwykle nie wartość całkowita, lecz podział na frakcję bezpośrednią i pośrednią. Niskie wartości mają niewielkie znaczenie kliniczne i zwykle nie są przedmiotem dalszej diagnostyki. Pojedynczy wynik poza zakresem jest powodem do powtórzenia badania i przedstawienia go lekarzowi, a nie wnioskiem samym w sobie.
Głodzenie, okres słabego apetytu, intensywny wysiłek fizyczny, współistniejące zakażenie lub brak snu mogą umiarkowanie podnieść wartość, co ma największe znaczenie u osób z zespołem Gilberta; hemoliza w probówce i długotrwałe wystawienie próbki na światło zniekształcają ją w obie strony. Interpretuje się ją obok bilirubiny bezpośredniej, która rozdziela frakcje, oraz obok ALT, AST, GGTP i fosfatazy zasadowej, które odróżniają uszkodzenie komórek wątroby od cholestazy. Niektóre leki, w tym paracetamol, nimesulid, ceftriakson i kwas ursodeoksycholowy, są powodem do obserwowania jej w czasie.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.