Apolipoproteina B to białko strukturalne obecne w cząstkach LDL, VLDL, IDL i lipoproteiny(a), po jednej cząsteczce na cząstkę. Jej oznaczenie zlicza zatem cząstki aterogenne we krwi, a nie cholesterol upakowany w ich wnętrzu. W profilu lipidowym stosuje się ją jako bezpośredni miernik ładunku cząstek, które mogą wnikać w ścianę tętnicy.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Wyższą apolipoproteinę B obserwuje się najczęściej przy podwyższonym cholesterolu LDL i cholesterolu nie-HDL oraz przy insulinooporności, otyłości, cukrzycy typu 2, niedoczynności tarczycy, chorobie nerek lub wątroby albo rodzinnych zaburzeniach lipidowych; może być wysoka nawet wtedy, gdy cholesterol LDL wygląda na akceptowalny, szczególnie gdy trójglicerydy są podwyższone, a cząstki małe. Niższe wartości zwykle towarzyszą korzystnemu profilowi lipidowemu, rzadko zaś odzwierciedlają wrodzony niedobór, zaburzenia wchłaniania lub nadczynność tarczycy. Pojedynczy wynik potwierdza się w badaniu powtórnym i interpretuje z lekarzem na tle pełnego obrazu ryzyka.
Wartość zmienia się przy niedawno przebytej ostrej chorobie, ciąży i znacznej zmianie masy ciała, a metody oznaczania są standaryzowane, więc zmiana laboratorium może nieznacznie przesunąć liczbę. Odczytuje się ją razem z cholesterolem LDL i cholesterolem nie-HDL, z którymi powinna być zasadniczo zgodna, oraz z trójglicerydami, ponieważ rozbieżność pojawia się najczęściej wtedy, gdy są one wysokie; lipoproteina(a) wnosi część mierzonej apolipoproteiny B i ocenia się ją osobno.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.