Ureum is het eindproduct van de eiwitafbraak, in de lever gemaakt uit ammoniak en door de nieren uitgescheiden. De bloedwaarde weerspiegelt zowel hoeveel eiwit wordt afgebroken als hoe goed de nieren het verwijderen. In sommige laboratoria gerapporteerd als bloedureumstikstof, spreekt het over de nierfunctie en de eiwitomzetting samen.
Nog geen resultaten voor deze marker.
Een verhoogd ureum gaat het vaakst samen met uitdroging, een hoge eiwitinname, bloeding in de darm of een verminderde nierfiltratie; een stijging die die van creatinine overtreft, wijst doorgaans op een prerenale oorzaak zoals vochtverlies. Een verlaagd ureum wordt het vaakst gezien bij een eiwitarm dieet, zwangerschap, overhydratie of een aanzienlijke leverziekte, aangezien de lever het maakt. De richting zegt meer dan één enkel getal, en elke aanhoudende verandering hoort thuis in een gesprek met een arts.
Eiwitrijke maaltijden, vasten, de vochtbalans en een recente bloeding in het maag-darmkanaal verschuiven het resultaat merkbaar, wat ureum op zichzelf een minder stabiele marker maakt dan creatinine. Bepaalde geneesmiddelen, waaronder corticosteroïden en diuretica, verhogen het eveneens. Het wordt geïnterpreteerd naast creatinine en de eGFR, waarbij hun verhouding een groot deel van de betekenis draagt, en cystatine C voegt een schatting van de filtratie toe die onafhankelijk is van de spiermassa.
Referentiewaarden zijn algemene waarden voor volwassenen en hangen af van laboratorium, testmethode, leeftijd en geslacht. Bedoeld ter oriëntatie, niet als diagnose — bespreek de resultaten met uw arts.