Hematocriet is het aandeel van het bloedvolume dat door rode bloedcellen wordt ingenomen, uitgedrukt als percentage. Het beschrijft hoe dik of hoe verdund de rodecelfractie van het bloed is en loopt nauw gelijk op met hemoglobine en het aantal rode bloedcellen. Moderne analysers berekenen het doorgaans uit het celaantal en het gemiddeld celvolume, in plaats van door het monster te centrifugeren.
Nog geen resultaten voor deze marker.
Een verlaagde hematocriet gaat meestal samen met bloedarmoede van welke oorzaak dan ook, of met eenvoudige overvulling die het bloed verdunt. Een verhoogde hematocriet weerspiegelt meestal uitdroging, en verder een aanhoudend verhoogde aanmaak van rode bloedcellen door roken, hoogte, chronische longziekte, slaapapneu of, minder vaak, een beenmergaandoening. Omdat dikker bloed minder gemakkelijk stroomt, worden aanhoudend hoge waarden nagegaan in plaats van ongemoeid gelaten. Wat de verschuiving bij een bepaalde persoon betekent, is aan een arts om te beoordelen tegen de rest van het beeld.
De vochtbalans is de overheersende verstorende factor, zodat dezelfde persoon anders uitkomt op een uitgedroogde ochtend dan na een liter water. Behandeling met testosteron verhoogt de aanmaak van rode bloedcellen en de hematocriet wordt daarbij routinematig gecontroleerd. De waarde wordt samen met hemoglobine en het aantal rode bloedcellen gelezen, en met MCV en RDW wanneer bloedarmoede nader wordt gekarakteriseerd.
Referentiewaarden zijn algemene waarden voor volwassenen en hangen af van laboratorium, testmethode, leeftijd en geslacht. Bedoeld ter oriëntatie, niet als diagnose — bespreek de resultaten met uw arts.