ฮีโมโกลบินเป็นโปรตีนที่มีธาตุเหล็กอยู่ภายในเม็ดเลือดแดง ทำหน้าที่จับออกซิเจนที่ปอดและปล่อยออกซิเจนออกที่เนื้อเยื่อ ค่าที่วัดได้คือความเข้มข้นของโปรตีนดังกล่าวในเลือดครบส่วน จึงบอกถึงความสามารถในการขนส่งออกซิเจนของเลือด มากกว่าจะบอกถึงอวัยวะใดอวัยวะหนึ่ง ค่านี้เป็นตัวเลขหลักของการตรวจความสมบูรณ์ของเม็ดเลือด (CBC) และเป็นจุดเริ่มต้นตามปกติเมื่อมีการพิจารณาภาวะโลหิตจาง
ยังไม่มีข้อมูลสำหรับตัวชี้วัดนี้
ฮีโมโกลบินที่ลดลงส่วนใหญ่สะท้อนภาวะโลหิตจาง ซึ่งตัวมันเองก็มีต้นเหตุได้หลายอย่าง ได้แก่ การขาดธาตุเหล็ก วิตามิน B12 หรือโฟเลต การเสียเลือดที่อาจเป็นไปอย่างช้า ๆ และไม่ทันสังเกต การอักเสบเรื้อรังหรือโรคไต และการเจือจางของเลือดระหว่างตั้งครรภ์ ค่าที่สูงขึ้นส่วนใหญ่ตามมาจากภาวะขาดน้ำซึ่งทำให้เลือดเข้มข้นขึ้น และยังพบได้ในการสูบบุหรี่ การใช้ชีวิตบนที่สูง โรคปอดเรื้อรัง หรือพบได้น้อยกว่านั้นคือความผิดปกติของไขกระดูกที่สร้างเม็ดเลือดแดงมากเกินไป ทิศทางของค่าไม่ว่าด้านใดก็ไม่ได้ระบุสาเหตุได้ด้วยตัวเอง ผลที่อยู่นอกช่วงอ้างอิงเพียงครั้งเดียวเป็นเหตุผลให้ตรวจซ้ำและปรึกษาแพทย์ ไม่ใช่การวินิจฉัย
ภาวะน้ำในร่างกายเป็นสิ่งรบกวนระยะสั้นที่สำคัญที่สุด การสูญเสียน้ำทำให้ค่าสูงขึ้นและภาวะน้ำเกินทำให้ค่าลดลง และการนอนราบสักระยะก่อนเจาะเลือดอาจทำให้ค่าเคลื่อนลงเล็กน้อย การสูบบุหรี่และความสูงเหนือระดับน้ำทะเลทำให้ค่าสูงขึ้นอย่างเรื้อรัง ส่วนการใช้ยาต้านการอักเสบที่ไม่ใช่สเตียรอยด์ (NSAIDs) เป็นเวลานาน เช่น ไอบูโพรเฟน นาพรอกเซน หรือกรดอะซิติลซาลิไซลิก หรือยาต้านเกล็ดเลือด เช่น โคลพิโดเกรล อาจทำให้ค่าลดลงผ่านการเสียเลือดในทางเดินอาหาร ค่านี้อ่านร่วมกับฮีมาโตคริตและจำนวนเม็ดเลือดแดง และเหนือสิ่งอื่นใดคืออ่านร่วมกับ MCV, MCH และ RDW ซึ่งจำแนกชนิดของภาวะโลหิตจาง โดยทั่วไปจะตามด้วยการตรวจเฟอร์ริตินและการตรวจภาวะธาตุเหล็ก
ค่าอ้างอิงเป็นค่าทั่วไปสำหรับผู้ใหญ่ และขึ้นอยู่กับห้องปฏิบัติการ วิธีตรวจ อายุ และเพศ ใช้เพื่อการประเมินเบื้องต้น ไม่ใช่การวินิจฉัย — ควรปรึกษาผลกับแพทย์