Badanie oznacza 25-hydroksywitaminę D, postać wytwarzaną przez wątrobę z witaminy D powstającej w skórze pod wpływem światła słonecznego lub przyjmowanej z pożywieniem i suplementami. Krąży ona wystarczająco długo, by odzwierciedlać zapasy, co czyni ją przyjętą miarą ogólnego zaopatrzenia w witaminę D. To zaopatrzenie leży u podstaw gospodarki wapniowej i fosforanowej, mineralizacji kości oraz regulacji przytarczyc.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Niskie wartości najczęściej sprowadzają się do małej ekspozycji na słońce, zimy na północnych szerokościach geograficznych, niskiej podaży w diecie lub złego wchłaniania po chorobie jelit albo operacji bariatrycznej; tkanka tłuszczowa zatrzymuje witaminę D poza krążeniem, a niektóre leki przyspieszają jej rozkład. To przedłużający się niedobór podnosi stężenie parathormonu i osłabia mineralizację kości. Wysokie wartości niemal zawsze wynikają z suplementów, a nie ze słońca czy pożywienia. Odchylenie w każdą ze stron jest powodem do ponownego sprawdzenia i przedstawienia wyniku lekarzowi.
Wynik waha się zależnie od pory roku — próbka pobrana pod koniec zimy daje niższą wartość niż próbka tej samej osoby pobrana pod koniec lata — a zmienia go również niedawna duża dawka suplementu lub ostra choroba; metody oznaczania różnią się między laboratoriami, więc trend najlepiej śledzić w jednym laboratorium. Znajduje się w tym samym panelu witaminowym co witamina B12 i kwas foliowy, ale nie interpretuje się jej razem z nimi: jej klinicznym otoczeniem są wapń, fosforany, parathormon i fosfataza zasadowa.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.