Transferyna to białko osocza, które wiąże żelazo i dostarcza je do szpiku kostnego, wątroby i innych tkanek. Jej oznaczenie pokazuje pojemność tego układu transportowego bezpośrednio, podczas gdy całkowita zdolność wiązania żelaza wnioskuje o tym samym pośrednio. Powstaje w wątrobie, więc odzwierciedla także czynność syntetyczną wątroby i ogólny stan odżywienia.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższona transferyna jest najczęściej odpowiedzią na niedobór żelaza; obserwuje się ją także w ciąży i przy stosowaniu leków zawierających estrogeny. Obniżona transferyna wskazuje najczęściej na przewlekły stan zapalny, zakażenie, chorobę wątroby, utratę białka przez nerki lub przewód pokarmowy albo niedożywienie, ponieważ jest ujemnym białkiem ostrej fazy i obniża się w obecności zapalenia. Oba kierunki opisują podaż i zapotrzebowanie na transport żelaza, a nie rozpoznanie same w sobie. Pojedyncza nieoczekiwana wartość jest powodem do powtórzenia badania i przedstawienia panelu lekarzowi.
Stan zapalny o dowolnej przyczynie obniża ją niezależnie od gospodarki żelazem, natomiast ciąża, środki antykoncepcyjne i terapia hormonalna ją podwyższają, dlatego moment pobrania względem choroby ma większe znaczenie niż pora dnia. Interpretuje się ją z żelazem w surowicy i ferrytyną, a najbardziej użytecznie poprzez wysycenie transferyny, które łączy transferynę z krążącym żelazem; całkowita zdolność wiązania żelaza mierzy zasadniczo tę samą pulę białka i obu nie odczytuje się jako niezależnych wyników.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.