Liczba erytrocytów to liczba krwinek czerwonych w danej objętości krwi. Wraz z hemoglobiną i hematokrytem opisuje wielkość populacji krwinek czerwonych i jest tą wartością, z której obliczane są wskaźniki czerwonokrwinkowe. Sama w sobie mówi o dostarczaniu tlenu mniej niż hemoglobina, ponieważ krwinki różnią się ilością przenoszonej przez każdą z nich hemoglobiny.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Obniżona liczba najczęściej towarzyszy niedokrwistości z utraty krwi, z niedoboru żelaza, witaminy B12 lub kwasu foliowego, w przebiegu choroby przewlekłej lub choroby nerek albo przy skróconym czasie przeżycia krwinek czerwonych. Podwyższona liczba najczęściej odzwierciedla odwodnienie lub utrwaloną odpowiedź na niedobór tlenu, taką jak palenie tytoniu, pobyt na dużej wysokości czy przewlekła choroba płuc; rzadko wskazuje na pierwotną nadprodukcję w szpiku kostnym. W niektórych stanach liczba erytrocytów i hemoglobina rozchodzą się, przy licznych małych, niedostatecznie wypełnionych krwinkach, co samo w sobie jest informacją. Kierunek odchylenia wskazuje, gdzie szukać dalej, a interpretacja należy do lekarza.
Objętość osocza przesuwa wynik bez zmiany rzeczywistej masy krwinek czerwonych, dlatego zmieniają go odwodnienie, obfite pocenie się, ciąża i płyny podawane dożylnie. Pozycja ciała podczas pobrania i długi czas ucisku stazy powodują niewielkie zmiany. Wynik interpretuje się obok hemoglobiny i hematokrytu oraz z MCV, MCH, MCHC i RDW, które zamieniają samą liczbę w opis wielkości krwinek i zawartości w nich hemoglobiny.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.