Magnez to pomiar stężenia w surowicy pierwiastka, który działa jako kofaktor setek reakcji enzymatycznych i stabilizuje pobudliwość nerwów oraz mięśnia sercowego. Większość magnezu w organizmie znajduje się wewnątrz komórek i w kościach, dlatego surowica odzwierciedla jedynie niewielką pulę. Mówi głównie o wchłanianiu jelitowym i gospodarowaniu nim przez nerki.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Obniżony magnez najczęściej wynika z niedostatecznej podaży, przewlekłego spożywania alkoholu, biegunki lub zaburzeń wchłaniania, stosowania diuretyków pętlowych i tiazydowych albo długotrwałego przyjmowania inhibitorów pompy protonowej. Wartości podwyższone są rzadsze i najczęściej odzwierciedlają zmniejszony klirens nerkowy albo przyjmowanie leków zobojętniających i przeczyszczających zawierających magnez. Niski magnez sam w sobie może uniemożliwiać normalizację wapnia i potasu, dlatego oznacza się go, gdy te nie ulegają wyrównaniu. Pojedynczy wynik poza zakresem wymaga powtórzenia badania i odczytania przez lekarza.
Hemoliza w próbce fałszywie zawyża wynik, ponieważ krwinki czerwone są bogate w magnez, a prawidłowe stężenie w surowicy nie wyklucza wyczerpania zapasów wewnątrzkomórkowych. Niedawna suplementacja lub przyjmowanie leków zobojętniających przesuwa wynik w górę. Magnez interpretuje się razem z potasem, wapniem (całkowitym i zjonizowanym), fosforem i czynnością nerek.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.