Lipoproteina(a) mierzy określoną cząstkę transportującą cholesterol, która przypomina LDL, ale ma dodatkowo przyłączone białko — apolipoproteinę(a). Jej stężenie jest w dużej mierze uwarunkowane dziedzicznie i pozostaje przez całe życie względnie stabilne, dlatego świadczy o dziedzicznym składniku ryzyka sercowo-naczyniowego, a nie o bieżącej diecie czy stylu życia. Zwykle oznacza się ją jednorazowo, aby umiejscowić wyjściowe ryzyko danej osoby na tle pozostałego obrazu lipidowego.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższone wartości najczęściej odzwierciedlają dziedziczny wariant, który powoduje wytwarzanie większej ilości tej cząstki, i na poziomie populacyjnym wiążą się z wcześniejszym rozwojem choroby miażdżycowej tętnic serca oraz ze zwężeniem zastawki aortalnej. Stężenie może również dryfować w górę w chorobie nerek, przy niedoczynności tarczycy oraz po menopauzie. Niskie wartości nie mają uznanego znaczenia zdrowotnego i nie są traktowane jako znalezisko. Podwyższony wynik opisuje ryzyko długoterminowe, a nie toczące się zdarzenie, i należy do rozmowy z lekarzem o całościowym obrazie ryzyka.
Stężenie prawie nie zależy od pozostawania na czczo, pory dnia ani niedawnego posiłku, ale trwająca choroba zapalna lub zakażenie mogą je przejściowo podnieść, dlatego wysoki wynik uzyskany w trakcie choroby warto powtórzyć po pełnym powrocie do zdrowia. Metody oznaczania różnią się tym, czy podają masę, czy liczbę cząstek, co utrudnia bezpośrednie porównywanie wyników z różnych laboratoriów. Odczytuje się ją obok cholesterolu LDL, cholesterolu nie-HDL i apolipoproteiny B, ponieważ opisują one ładunek cząstek aterogennych, do którego ta cząstka się dokłada.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.