LH jest uwalniany przez przysadkę i nakazuje gonadom wytwarzanie steroidów płciowych: testosteronu w komórkach Leydiga jądra, a u kobiet — śródcyklicznego wyrzutu, który wyzwala owulację i podtrzymuje ciałko żółte. Badanie informuje o przysadkowym końcu osi rozrodczej. Odczytuje się je jako sygnał sterujący, a nie jako hormon o bezpośrednim działaniu na tkanki.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższone LH najczęściej wskazuje na zmniejszoną produkcję gonad przy kompensacyjnej reakcji przysadki, jak w pierwotnej niewydolności jąder, niewydolności jajników czy menopauzie; u kobiet utrzymująca się podwyższona proporcja do FSH występuje także w zespole policystycznych jajników. Obniżone LH częściej oznacza niedostateczne sygnalizowanie ze strony przysadki lub podwzgórza, co zdarza się przy chorobach przysadki, wysokiej prolaktynie, chorobie, intensywnych treningach, utracie masy ciała lub przyjmowaniu testosteronu z zewnątrz. Ta sama wartość może być prawidłowa albo wyraźnie nieprawidłowa, zależnie od hormonu płciowego oznaczonego razem z nią. Interpretacja należy do lekarza, a pojedynczy wynik rzadko wystarcza.
LH wydzielany jest pulsacyjnie, więc kolejne próbki różnią się między sobą, a u kobiet wynik pozbawiony jest znaczenia bez podania dnia cyklu, ponieważ wyrzut owulacyjny wielokrotnie przewyższa wartość podstawową. Stres, ostra choroba i antykoncepcja hormonalna zmieniają wynik. Odczytuje się go razem z FSH oraz z testosteronem lub estradiolem, a gdy obie gonadotropiny są niskie — także z prolaktyną.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.