Cholesterol LDL to cholesterol transportowany przez lipoproteiny o małej gęstości, czyli cząstki dostarczające cholesterol z wątroby do tkanek. Oznacza się go dlatego, że to właśnie te cząstki odkładają się w ścianach tętnic, więc wartość ta zastępuje informację o tym, ile cholesterolu jest transportowane w postaci aterogennej. W większości laboratoriów jest on wyliczany z pozostałych oznaczeń lipidowych, a nie mierzony bezpośrednio.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Wyższy cholesterol LDL najczęściej odzwierciedla łącznie dietę, masę ciała, genetykę i aktywność fizyczną, a wartości znacznie wysokie nasuwają pytanie o hipercholesterolemię rodzinną, zwłaszcza gdy u krewnych wystąpiła ona wcześnie. Rośnie on również przy nieleczonej niedoczynności tarczycy, chorobie nerek z utratą białka, cholestazie i przy niektórych lekach. Niskie wartości zwykle nie zwracają uwagi, choć bardzo niskie wyniki mogą towarzyszyć niedożywieniu, chorobie wątroby, nadczynności tarczycy lub uwarunkowaniu dziedzicznemu. LDL jest markerem ryzyka, a nie rozpoznaniem; znaczenie danej wartości zależy od całkowitego ryzyka sercowo-naczyniowego, co jest tematem rozmowy z lekarzem.
Nowoczesne wzory obliczeniowe dopuszczają próbkę pobraną nie na czczo, ale tłusty posiłek spożyty niedawno i wysokie trójglicerydy zmniejszają wiarygodność wyliczonej wartości, a ostra choroba, uraz lub ciąża przesuwają lipidy na wiele tygodni. Odczytuje się go razem z cholesterolem całkowitym, cholesterolem HDL, trójglicerydami, cholesterolem nie-HDL, apolipoproteiną B i lipoproteiną(a), które opisują liczbę cząstek i ryzyko dziedziczne, jakie sam LDL może pominąć. Jest to również wartość monitorowana podczas leczenia hipolipemizującego, takiego jak statyny i ezetymib.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.