Hematokryt to część objętości krwi zajmowana przez krwinki czerwone, wyrażona w procentach. Opisuje, jak zagęszczona lub rozcieńczona jest czerwonokrwinkowa frakcja krwi, i ściśle podąża za hemoglobiną i liczbą erytrocytów. Nowoczesne analizatory zwykle obliczają go z liczby krwinek i średniej objętości krwinki, a nie przez wirowanie próbki.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Obniżony hematokryt najczęściej towarzyszy niedokrwistości o dowolnej przyczynie albo zwykłemu przewodnieniu, które rozcieńcza krew. Podwyższony hematokryt najczęściej odzwierciedla odwodnienie, a poza tym utrwalone zwiększenie produkcji krwinek czerwonych wskutek palenia tytoniu, pobytu na dużej wysokości, przewlekłej choroby płuc, bezdechu sennego lub, rzadziej, choroby szpiku kostnego. Ponieważ gęstsza krew przepływa trudniej, utrzymujące się wysokie wartości podlegają dalszej diagnostyce, a nie pozostawieniu bez uwagi. To, co odchylenie oznacza u konkretnej osoby, ocenia lekarz na tle całości obrazu.
Bilans płynów jest dominującym czynnikiem zakłócającym, dlatego u tej samej osoby wynik może być inny w odwodnionym poranku, a inny po wypiciu litra wody. Terapia testosteronem zwiększa produkcję krwinek czerwonych i hematokryt jest w jej trakcie rutynowo monitorowany. Wartość odczytuje się razem z hemoglobiną i liczbą erytrocytów, a przy charakteryzowaniu niedokrwistości także z MCV i RDW.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.