eGFR to szacunkowy współczynnik przesączania kłębuszkowego, wielkość wyliczana, a nie mierzona, wyprowadzana ze stężenia kreatyniny w surowicy wraz z wiekiem i płcią. Wyraża w przybliżeniu, ile krwi nerki przesączają w ciągu minuty, w przeliczeniu na przeciętną powierzchnię ciała. Jest standardowym podsumowaniem ogólnej czynności nerek i podstawą określania stadium przewlekłej choroby nerek.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Obniżony eGFR najczęściej odzwierciedla zmniejszone przesączanie — przejściowe, jak przy odwodnieniu lub ostrej chorobie, albo utrwalone, jak w przewlekłej chorobie nerek; obniżać go mogą również leki obciążające nerki. Wartości są także niższe z wiekiem, ponieważ przesączanie stopniowo maleje w ciągu życia. Nietypowo wysokie wyniki same w sobie niewiele znaczą i mogą występować przy małej masie mięśniowej. Obniżony wynik potwierdza się, powtarzając badanie na przestrzeni miesięcy, zanim wyciągnie się jakiekolwiek wnioski, a interpretacja należy do lekarza.
Ponieważ równanie opiera się na kreatyninie, wszystko, co zmienia kreatyninę, zmienia też eGFR — masa mięśniowa, amputacja kończyny, posiłek mięsny, suplementy kreatyny i ciąża — a oszacowanie jest niewiarygodne, gdy czynność nerek zmienia się szybko. Odczytuje się go obok samej kreatyniny, mocznika i cystatyny C, przy czym ta ostatnia daje oszacowanie niezależne od mięśni, a także wraz z albuminą w moczu, jeśli jest dostępna.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.