Kreatynina jest produktem odpadowym metabolizmu energetycznego mięśni, usuwanym z krwi niemal wyłącznie przez nerki. Jej stężenie w surowicy służy zatem jako rutynowy wskaźnik tego, jak dobrze nerki filtrują. Ponieważ wytwarzanie zależy od masy mięśniowej, ta sama wartość ma inną wagę w dużym, umięśnionym ciele niż w drobnym lub wątłym.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższona kreatynina najczęściej wskazuje na zmniejszoną filtrację, czy to wskutek odwodnienia, ostrego uszkodzenia nerek, czy dłużej trwającej choroby nerek; leki zmniejszające przepływ krwi przez nerki, takie jak leki przeciwzapalne, również mogą ją podnosić. Wartości obniżone są mniej wymowne i najczęściej występują przy małej masie mięśniowej, długotrwałym unieruchomieniu lub w ciąży. Pojedyncza wartość poza zakresem jest powodem do powtórzenia badania i omówienia go z lekarzem, a nie wnioskiem o stanie nerek.
Obfity posiłek mięsny, intensywny wysiłek w dobie poprzedzającej, suplementy kreatyny i odwodnienie przesuwają wynik, dlatego krew pobiera się zwykle w spoczynku i przy rozsądnym nawodnieniu. Niektóre leki blokują wydzielanie kreatyniny w cewkach nerkowych, nie zmieniając rzeczywistej filtracji, co nieszkodliwie podnosi wartość. Odczytuje się ją obok eGFR, który jest z niej wyliczany, oraz z mocznikiem i cystatyną C, które pomagają oddzielić wpływ odwodnienia od rzeczywistej utraty filtracji.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.