Peptyd C jest fragmentem uwalnianym w ilości równej insulinie, gdy proinsulina zostaje rozszczepiona wewnątrz komórek beta trzustki. W odróżnieniu od insuliny nie jest usuwany przez wątrobę w pierwszym przejściu i nie występuje we wstrzykiwanych preparatach insuliny, odzwierciedla więc własne wydzielanie organizmu. Mówi o zachowanej czynności komórek beta.
Brak jeszcze wyników dla tego markera.
Podwyższone wartości najczęściej towarzyszą insulinooporności, otyłości i cukrzycy typu 2, w których trzustka wydziela obficie, a rosną także przy lekach pobudzających wydzielanie, takich jak gliklazyd. Niskie wartości wskazują na zmniejszone lub wyczerpane wytwarzanie przez komórki beta, jak w cukrzycy typu 1 i w zaawansowanej cukrzycy typu 2. Pomiar jest najbardziej informacyjny, gdy znana jest glukoza pobrana w tym samym momencie, ponieważ przy niskiej glukozie niskie wydzielanie jest oczekiwane. Interpretacja należy do lekarza, który zna obraz kliniczny i leczenie.
Próbkę pobiera się zwykle na czczo, a przyjęty wcześniej pokarm lub leki obniżające glikemię przesuwają wynik. Peptyd C jest usuwany przez nerki, dlatego upośledzona czynność nerek podnosi go niezależnie od trzustki. Odczytuje się go obok jednocześnie oznaczonej glukozy oraz razem z insuliną, HOMA-IR i HbA1c, gdy pytanie dotyczy tego, ile wydzielania pozostało.
Zakresy referencyjne to ogólne wartości dla dorosłych i zależą od laboratorium, metody badania, wieku i płci. Mają charakter orientacyjny, nie diagnostyczny — wyniki omów z lekarzem.