SHBG is een door de lever aangemaakt transporteiwit dat testosteron en estradiol in het bloed bindt en bepaalt hoeveel daarvan vrij genoeg circuleert om op weefsel in te werken. Het wordt gemeten om totale geslachtshormoonspiegels te duiden, en niet als doel op zich. Als levereiwit weerspiegelt het ook de lever- en stofwisselingsstatus.
Nog geen resultaten voor deze marker.
Een verhoogd SHBG gaat het vaakst samen met toestanden met veel oestrogeen, een overactieve schildklier, leverziekte, laag lichaamsgewicht of beperkte voedselinname; het verlaagt de vrije fractie, waardoor het totale testosteron toereikend kan lijken terwijl de klachten aanhouden. Een verlaagd SHBG wordt het vaakst gezien bij obesitas, insulineresistentie, een traag werkende schildklier en blootstelling aan androgenen of glucocorticoïden. In beide richtingen verschuift de waarde vooral de interpretatie van een uitslag van totaal testosteron, meer dan dat zij op zichzelf staat. Eén waarde buiten het referentiebereik is een reden om de bepaling te herhalen en met een arts te bespreken, geen conclusie.
De concentratie verschuift met gewicht, alcoholgebruik, schildklierstatus en oraal oestrogeen, en is over de dag stabiel genoeg dat nuchter zijn weinig uitmaakt. Bij vrouwen beweegt zij mee met de menstruatiecyclus en stijgt zij duidelijk tijdens de zwangerschap. De uitslag wordt samen met totaal testosteron en estradiol gelezen, en met LH en FSH wanneer de vraag is waar in de as een laag vrij androgeenniveau ontstaat.
Referentiewaarden zijn algemene waarden voor volwassenen en hangen af van laboratorium, testmethode, leeftijd en geslacht. Bedoeld ter oriëntatie, niet als diagnose — bespreek de resultaten met uw arts.