Magnesium meet de serumconcentratie van een mineraal dat als cofactor optreedt in honderden enzymreacties en de prikkelbaarheid van zenuwen en hartspier stabiliseert. Het grootste deel van het magnesium in het lichaam bevindt zich in cellen en bot, zodat het serum slechts een kleine pool weergeeft. De waarde zegt vooral iets over de opname in de darm en de verwerking door de nieren.
Nog geen resultaten voor deze marker.
Een verlaagd magnesium volgt meestal op een te lage inname, chronisch alcoholgebruik, diarree of malabsorptie, lis- en thiazidediuretica, of langdurig gebruik van protonpompremmers. Verhoogde waarden komen minder vaak voor en weerspiegelen meestal een verminderde klaring door de nieren of magnesiumhoudende antacida en laxeermiddelen. Een laag magnesium kan er zelf voor zorgen dat calcium en kalium niet normaliseren, en wordt daarom bepaald wanneer die zich niet herstellen. Eén enkele uitslag buiten het referentiegebied vraagt om een herhaling en om beoordeling door een arts.
Hemolyse in het monster verhoogt de waarde ten onrechte, omdat rode bloedcellen rijk zijn aan magnesium, en een normale serumspiegel sluit uitgeputte intracellulaire voorraden niet uit. Recente suppletie of gebruik van antacida verschuift het resultaat naar boven. Magnesium wordt samen met kalium, calcium (totaal en geïoniseerd), fosfor en de nierfunctie geïnterpreteerd.
Referentiewaarden zijn algemene waarden voor volwassenen en hangen af van laboratorium, testmethode, leeftijd en geslacht. Bedoeld ter oriëntatie, niet als diagnose — bespreek de resultaten met uw arts.