Hemoglobine is het ijzerhoudende eiwit in de rode bloedcellen dat zuurstof bindt in de longen en afgeeft in de weefsels. De gemeten waarde is de concentratie van dat eiwit in volbloed en zegt daarmee iets over het zuurstoftransportvermogen van het bloed, en niet over een afzonderlijk orgaan. Het is het centrale getal van het volledig bloedbeeld en het gebruikelijke uitgangspunt wanneer aan bloedarmoede wordt gedacht.
Nog geen resultaten voor deze marker.
Een verlaagd hemoglobine weerspiegelt meestal bloedarmoede, die op haar beurt veel oorzaken heeft: tekort aan ijzer, vitamine B12 of foliumzuur, bloedverlies dat traag en onopgemerkt kan verlopen, chronische ontsteking of nierziekte, en verdunning tijdens de zwangerschap. Verhoogde waarden volgen meestal op uitdroging, die het bloed indikt, en worden ook gezien bij roken, wonen op hoogte, chronische longziekte of, minder vaak, een beenmergaandoening met overmatige aanmaak van rode bloedcellen. Geen van beide richtingen benoemt op zichzelf een oorzaak. Eén enkele uitslag buiten het referentiegebied is een reden om de bepaling te herhalen en deze met een arts te bespreken, geen diagnose.
De hydratatietoestand is de belangrijkste kortdurende verstoring: vochtverlies verhoogt de waarde en overvulling verlaagt deze, en enige tijd liggen vóór de bloedafname kan de waarde licht omlaag verschuiven. Roken en hoogte verhogen de waarde chronisch, en langdurig gebruik van NSAID's zoals ibuprofen, naproxen of acetylsalicylzuur, of van plaatjesremmers zoals clopidogrel, kan deze verlagen via bloedverlies uit het maag-darmkanaal. De waarde wordt gelezen naast de hematocriet en het aantal rode bloedcellen, en vooral samen met MCV, MCH en RDW, die het type bloedarmoede indelen; ferritine en ijzerbepalingen volgen doorgaans.
Referentiewaarden zijn algemene waarden voor volwassenen en hangen af van laboratorium, testmethode, leeftijd en geslacht. Bedoeld ter oriëntatie, niet als diagnose — bespreek de resultaten met uw arts.