Vrij thyroxine is de fractie van het belangrijkste schildklierhormoon die ongebonden aan transporteiwitten circuleert, en het is de fractie die voor de weefsels beschikbaar is. Samen met TSH beschrijft het hoeveel hormoon de schildklier daadwerkelijk levert. Het is de standaardmaat voor de schildklierproductie wanneer de aansturing vanuit de hypofyse in het geding is.
Nog geen resultaten voor deze marker.
Een verhoogd vrij T4 gaat meestal samen met een overactieve schildklier, hetzij door de ziekte van Graves, een autonoom functionerende nodus, een ontstoken klier die opgeslagen hormoon afgeeft, of een te hoge dosis schildklierhormoonsubstitutie. Verlaagde waarden wijzen meestal op een traag werkende klier, vaak auto-immuunthyreoïditis of de nasleep van een schildklieroperatie of radioactief jodium, en soms op verminderde stimulatie vanuit de hypofyse. Ernstige ziekte buiten de schildklier kan de waarde verlagen zonder dat er schildklierziekte aanwezig is. Eén enkele uitslag buiten het referentiegebied is een reden om de bepaling te herhalen en met een arts te bespreken, geen conclusie.
Het bloed wordt afgenomen vóór de dagelijkse dosis levothyroxine, omdat een dosis die enkele uren eerder is ingenomen de gemeten spiegel tijdelijk verhoogt; biotinesupplementen storen veel immunoassays en worden vooraf gewoonlijk gestaakt. Zwangerschap, oestrogeen en acute ziekte verschuiven schildklieruitslagen, en de bepalingsmethoden verschillen zo sterk dat trends het best in één laboratorium worden gevolgd. De uitslag wordt eerst tegen TSH gelezen, met vrij T3 en TPO- of thyreoglobuline-antistoffen erbij om het patroon en de oorzaak ervan te verduidelijken.
Referentiewaarden zijn algemene waarden voor volwassenen en hangen af van laboratorium, testmethode, leeftijd en geslacht. Bedoeld ter oriëntatie, niet als diagnose — bespreek de resultaten met uw arts.