Phosphor moosst d'anorganescht Phosphat am Serum, de mineralesche Partner vum Kalzium am Schanken an e Bestanddeel vum ATP, vun den Zellmembranen a vun den Nukleinsäuren. Säi Wäert gëtt duerch d'Opnam iwwer d'Iessen, d'Resorptioun am Daarm an d'Ausscheedung iwwer d'Nieren ënner der Kontroll vum Parathormon a vum Vitamin D festgeluecht. Hie seet virun allem eppes iwwer d'Nierefunktioun an de Schanken- a Mineralstoffwiessel aus.
Nach keng Miessungen fir dëse Marker.
En erhéichte Phosphor spigelt am heefegsten eng reduzéiert Ausscheedung iwwer d'Nieren erëm, an och en ënneraktivt Niewenschilddrüsegewebe, en Iwwerschoss u Vitamin D oder en ausgedeenten Zellzerfall, deen intrazellulär Reserve fräisetzt. Erofgesate Wäerter follegen am heefegsten engem iwweraktive Niewenschilddrüsegewebe, engem Vitamin-D-Mangel, enger Malabsorptioun, engem chroneschen Alkoholkonsum, der Widderopnam vun der Ernärung no engem Hongerzoustand oder phosphatbindenden Antazida. Dat weist op Beräicher hin, déi eng Ofklärung wäert sinn, an net op eng Diagnos, an en Dokter entscheet, wat als Nächst iwwerpréift gëtt.
De Phosphor fällt no de Molzechten a no Verschiebungen an d'Zellen, déi duerch Kuelenhydrater oder Insulin ausgeléist ginn, an hie weist e liichten Dagesrhythmus, dofir gëtt eng Prouf moies am niichteren Zoustand bevirzugt. Eng Hämolyse féiert zu falsch erhéichte Wäerter. Hie gëtt zesumme mam Kalzium, dem Magnesium, der alkalescher Phosphatase, dem Vitamin D, dem Parathormon an der Nierefunktioun gelies, net mat der Grupp Natrium–Kalium–Chlorid, déi mat him am selwechte Panel steet.
D'Referenzwäerter si allgemeng Wäerter fir Erwuessener a hänken vum Labo, Test, Alter a Geschlecht of. Nëmme fir Orientéierung, keng Diagnos — schwätzt iwwer d'Resultater mat Ärem Dokter.