შარდოვანა ცილების დაშლის საბოლოო პროდუქტია, რომელიც ღვიძლში ამიაკისგან წარმოიქმნება და თირკმელებით გამოიყოფა. სისხლში მისი დონე ასახავს როგორც იმას, რამდენი ცილა იშლება, ისე იმას, თუ რამდენად კარგად გამოდევნიან მას თირკმელები. ზოგიერთ ლაბორატორიაში ის სისხლის შარდოვანას აზოტის სახით აღინიშნება და ერთდროულად მეტყველებს თირკმელების ფუნქციასა და ცილის ცვლაზე.
ამ მარკერისთვის ჯერ არ არის მონაცემები.
მომატებულ შარდოვანას ყველაზე ხშირად თან ახლავს დეჰიდრატაცია, ცილის მაღალი მიღება, კუჭ-ნაწლავში სისხლდენა ან თირკმლის ფილტრაციის შემცირება; მომატება, რომელიც კრეატინინის ზრდას უსწრებს, როგორც წესი, პრერენალურ მიზეზზე, მაგალითად სითხის დაკარგვაზე, მიუთითებს. დაქვეითებული შარდოვანა ყველაზე ხშირად ცილებით ღარიბი კვების, ორსულობის, ჰიპერჰიდრატაციის ან ღვიძლის მნიშვნელოვანი დაავადების დროს გვხვდება, რადგან სწორედ ღვიძლი წარმოქმნის მას. ცალკეულ ციფრზე მეტად მნიშვნელოვანია ცვლილების მიმართულება და ნებისმიერი მდგრადი ცვლილება ექიმთან უნდა განიხილებოდეს.
ცილებით მდიდარი კვება, შიმშილი, ორგანიზმის სითხის მდგომარეობა და ახლო წარსულში მომხდარი კუჭ-ნაწლავის სისხლდენა შედეგს შესამჩნევად ცვლის, რაც ცალკე აღებულ შარდოვანას კრეატინინზე ნაკლებად სტაბილურ მარკერად აქცევს. ზოგიერთი პრეპარატი, მათ შორის კორტიკოსტეროიდები და დიურეზულები, ასევე ზრდის მას. ის კრეატინინთან და eGFR-თან ერთად ფასდება, ამასთან მნიშვნელობის დიდ ნაწილს მათი თანაფარდობა ატარებს, ცისტატინი C კი კუნთოვანი მასისგან დამოუკიდებელ ფილტრაციის შეფასებას ამატებს.
საცნობარო დიაპაზონები ზოგადი მოზრდილთა მაჩვენებლებია და დამოკიდებულია ლაბორატორიაზე, ანალიზის მეთოდზე, ასაკსა და სქესზე. მხოლოდ ორიენტირისთვის, არა დიაგნოზისთვის — შედეგები განიხილეთ ექიმთან.