ეს კვლევა ავლენს ანტისხეულებს ფარისებრი ჯირკვლის პეროქსიდაზის — იმ ფერმენტის მიმართ, რომელსაც ჯირკვალი ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონის ასაგებად იყენებს. მათი არსებობა მიუთითებს ფარისებრი ჯირკვლის ქსოვილისკენ მიმართულ იმუნურ პროცესზე. ის პასუხობს კითხვას, რატომ არის დარღვეული ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქცია და არა იმას, რამდენად არის დარღვეული.
ამ მარკერისთვის ჯერ არ არის მონაცემები.
მომატებული კონცენტრაცია გვხვდება აუტოიმუნური თირეოიდიტის მქონე ადამიანების უმეტესობაში და გრეივსის დაავადების მქონე ბევრ ადამიანში, ასევე მათში, ვისაც ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქცია სრულიად შეუცვლელი აქვს, სადაც ისინი მიუთითებს წლების განმავლობაში ფუნქციის დაქვეითების განვითარების უფრო მაღალ ალბათობაზე. დაბალი ან აღმოუჩენელი დონე ამცირებს აუტოიმუნური მიზეზის ალბათობას, მაგრამ არ გამორიცხავს მას. შედეგის სიმაღლე ასახავს იმუნურ პროცესს და არა ფარისებრი ჯირკვლის დისფუნქციის სიმძიმეს, ამიტომ დადებითობის დადგენის შემდეგ განმეორებითი გაზომვები ცოტას მატებს. ინტერპრეტაცია ექიმის საქმეა, რომელიც მას ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქციურ ტესტებთან ერთად აფასებს.
ბიოტინის შემცველი დანამატები ერევა გავრცელებულ იმუნოანალიზებში და, როგორც წესი, სისხლის აღებამდე ჩერდება, შედეგები კი ლაბორატორიებს შორის შესადარებელი არ არის, რადგან მეთოდები და ზღვრული მნიშვნელობები განსხვავდება. ანტისხეულების დონე ნელა იცვლება და მასზე გავლენას არ ახდენს დღის დრო, საკვების მიღება ან ფარისებრი ჯირკვლის პრეპარატის ბოლო დოზა. შედეგი ფასდება TSH-სა და თავისუფალ თიროქსინთან ერთად, ხოლო თირეოგლობულინის ანტისხეულებთან ერთად მაშინ, როცა პირველი ტესტი უარყოფითია, მაგრამ აუტოიმუნური დაავადების ეჭვი რჩება.
საცნობარო დიაპაზონები ზოგადი მოზრდილთა მაჩვენებლებია და დამოკიდებულია ლაბორატორიაზე, ანალიზის მეთოდზე, ასაკსა და სქესზე. მხოლოდ ორიენტირისთვის, არა დიაგნოზისთვის — შედეგები განიხილეთ ექიმთან.