ნატრიუმი უჯრედგარე სივრცის მთავარი დადებითად დამუხტული იონია და სისხლის ოსმოლალობის ძირითადი განმსაზღვრელი. მისი კონცენტრაცია ასახავს ორგანიზმში წყლისა და მარილის ბალანსს და არა მარილის საერთო რაოდენობას და დიდწილად განისაზღვრება წყურვილით, ანტიდიურეზული ჰორმონითა და თირკმელებით. ამიტომ ის მეტყველებს წყლის რეგულაციასა და იმ თირკმელზედა ჯირკვლისა და თირკმლის სისტემებზე, რომლებიც მას მართავენ.
ამ მარკერისთვის ჯერ არ არის მონაცემები.
ნატრიუმის მომატება ყველაზე ხშირად წყლის დეფიციტს ასახავს — არასაკმარის სითხის მიღებას, ცხელებას, უხვ ოფლიანობას, ღებინებას ან დიარეას, უშაქრო დიაბეტს — და არა მარილის სიჭარბეს. ნატრიუმის დაქვეითებას ყველაზე ხშირად თან სდევს წყლის შეკავება: გულის, ღვიძლის ან თირკმლის უკმარისობა, ანტიდიურეზული ჰორმონის არაადეკვატური სეკრეცია, თირკმელზედა ჯირკვლის უკმარისობა და დიურეზულებით მკურნალობა. გამოხატული გადახრები ორივე მიმართულებით თავის ტვინზე მოქმედებს და მჭიდრო კონტროლს ექვემდებარება. ერთჯერადი, ზღვრული შედეგი ანალიზის გამეორებისა და ექიმთან საუბრის საფუძველია.
სისხლში ცხიმების, ცილის ან გლუკოზის ძალიან მაღალმა დონემ შეიძლება გაზომილი მაჩვენებელი არტეფაქტულად შეამციროს, ხოლო იმ მკლავიდან სისხლის აღება, რომელშიც ინფუზია მიმდინარეობს, შედეგს მკვეთრად ამახინჯებს. დიურეზულები, აგფ ინჰიბიტორები და დესმოპრესინი შედეგს ცვლის, ისევე როგორც ღებინება და დიარეა სისხლის აღების დღეს. ნატრიუმი განიმარტება კალიუმთან და ქლორიდებთან ერთად, ასევე თირკმლის მარკერებთან და, საჭიროების შემთხვევაში, სისხლის ან შარდის ოსმოლალობასთან ერთად.
საცნობარო დიაპაზონები ზოგადი მოზრდილთა მაჩვენებლებია და დამოკიდებულია ლაბორატორიაზე, ანალიზის მეთოდზე, ასაკსა და სქესზე. მხოლოდ ორიენტირისთვის, არა დიაგნოზისთვის — შედეგები განიხილეთ ექიმთან.