SHBG ღვიძლში წარმოქმნილი მატარებელი ცილაა, რომელიც სისხლში ტესტოსტერონსა და ესტრადიოლს უკავშირდება და განსაზღვრავს, თუ მათგან რამდენი ცირკულირებს იმდენად თავისუფალი სახით, რომ ქსოვილზე იმოქმედოს. ის იზომება სასქესო ჰორმონების საერთო დონის ინტერპრეტაციისთვის და არა როგორც დამოუკიდებელი სამიზნე. როგორც ღვიძლისეული ცილა, ის ღვიძლისა და მეტაბოლურ მდგომარეობასაც ასახავს.
ამ მარკერისთვის ჯერ არ არის მონაცემები.
მომატებული SHBG ყველაზე ხშირად თან ახლავს ესტროგენის მაღალი დონის მდგომარეობებს, ფარისებრი ჯირკვლის მომატებულ აქტივობას, ღვიძლის დაავადებას, სხეულის დაბალ წონას ან შეზღუდულ კვებას; ის ამცირებს თავისუფალ ფრაქციას, ამიტომ საერთო ტესტოსტერონი შეიძლება საკმარისად გამოიყურებოდეს მაშინ, როცა სიმპტომები რჩება. დაქვეითებული SHBG ყველაზე ხშირად გვხვდება სიმსუქნის, ინსულინრეზისტენტობის, ფარისებრი ჯირკვლის დაქვეითებული აქტივობისა და ანდროგენების ან გლუკოკორტიკოიდების ზემოქმედების დროს. ორივე მიმართულება უფრო მეტად ცვლის საერთო ტესტოსტერონის შედეგის ინტერპრეტაციას, ვიდრე დამოუკიდებლად დგას. ნორმის გარეთ მოხვედრილი ერთი მაჩვენებელი ანალიზის გამეორებისა და ექიმთან განხილვის საფუძველია და არა დასკვნა.
კონცენტრაცია იცვლება წონის, ალკოჰოლის მოხმარების, ფარისებრი ჯირკვლის მდგომარეობისა და პერორალური ესტროგენის მიხედვით, ხოლო დღის განმავლობაში იმდენად სტაბილურია, რომ უზმოობას მცირე მნიშვნელობა აქვს. ქალებში ის მენსტრუალურ ციკლთან ერთად მერყეობს და ორსულობისას მკვეთრად იმატებს. ის იკითხება საერთო ტესტოსტერონთან და ესტრადიოლთან ერთად, ხოლო LH-სა და FSH-თან ერთად მაშინ, როცა კითხვა ისაა, ღერძის რომელ დონეზე წარმოიშობა თავისუფალი ანდროგენის დაბალი დონე.
საცნობარო დიაპაზონები ზოგადი მოზრდილთა მაჩვენებლებია და დამოკიდებულია ლაბორატორიაზე, ანალიზის მეთოდზე, ასაკსა და სქესზე. მხოლოდ ორიენტირისთვის, არა დიაგნოზისთვის — შედეგები განიხილეთ ექიმთან.