მაგნიუმი ზომავს შრატში იმ მინერალის კონცენტრაციას, რომელიც ასობით ფერმენტული რეაქციის კოფაქტორად მოქმედებს და ნერვისა და გულის კუნთის აგზნებადობას ასტაბილურებს. ორგანიზმის მაგნიუმის უდიდესი ნაწილი უჯრედებსა და ძვალშია, ამიტომ შრატი მხოლოდ მცირე ფონდს ასახავს. ის ძირითადად ნაწლავში შეწოვასა და თირკმლის მიერ მაგნიუმის დამუშავებაზე მეტყველებს.
ამ მარკერისთვის ჯერ არ არის მონაცემები.
დაქვეითებული მაგნიუმი ყველაზე ხშირად მოსდევს არასაკმარის მიღებას, ალკოჰოლის ქრონიკულ მოხმარებას, დიარეას ან მალაბსორბციას, მარყუჟოვან და თიაზიდურ დიურეზულებს ან პროტონული ტუმბოს ინჰიბიტორების ხანგრძლივ მიღებას. მომატებული მაჩვენებლები ნაკლებად ხშირია და ყველაზე ხშირად ასახავს თირკმლისმიერი კლირენსის შემცირებას ან მაგნიუმის შემცველ ანტაციდებსა და საფაღარათო საშუალებებს. დაბალ მაგნიუმს თავად შეუძლია ხელი შეუშალოს კალციუმისა და კალიუმის ნორმალიზებას, სწორედ ამიტომ მოწმდება ის მაშინ, როცა ისინი არ სწორდება. ნორმის გარეთ მოქცეული ერთეული შედეგი მოითხოვს განმეორებით კვლევასა და ექიმის შეფასებას.
ნიმუშში ჰემოლიზი ცრუდ ზრდის მაჩვენებელს, რადგან ერითროციტები მაგნიუმით მდიდარია, ხოლო შრატის ნორმალური დონე არ გამორიცხავს უჯრედშიდა მარაგების ამოწურვას. ბოლო დროს მიღებული დანამატები ან ანტაციდები შედეგს ზემოთ წევს. მაგნიუმი ინტერპრეტირდება კალიუმთან, საერთო და იონიზებულ კალციუმთან, ფოსფორთან და თირკმლის ფუნქციასთან ერთად.
საცნობარო დიაპაზონები ზოგადი მოზრდილთა მაჩვენებლებია და დამოკიდებულია ლაბორატორიაზე, ანალიზის მეთოდზე, ასაკსა და სქესზე. მხოლოდ ორიენტირისთვის, არა დიაგნოზისთვის — შედეგები განიხილეთ ექიმთან.