Valaciclovir
O estado de prescrición establécese país por país — aplícase a etiqueta do lugar onde vives.
Beta: a sección de medicamentos aínda está en probas e os seus datos poden conter erros. Non confíes nela para decidir sobre o teu propio tratamento.
O valaciclovir é un profármaco do aciclovir: o organismo transfórmao despois da absorción, polo que unha maior cantidade do antiviral activo chega ao sangue con cada dose. A forma activa bloquea a ADN polimerase viral dos virus do herpes e impide a súa replicación. Emprégase en infeccións virais, incluídos o herpes labial, o herpes xenital e o herpes zóster.
Un intervalo habitual para adultos, non unha etiqueta nacional — a dose e o momento de administración varían segundo o país e o produto.
Os usos aprobados varían segundo o país — algúns destes poden ser fóra de indicación ou non aprobados onde vives.
Pode tomarse con ou sen comida. Como achega unha cantidade maior de aciclovir, importa manter a inxestión de líquidos, xa que o fármaco elimínase polos riles e pode cristalizar neles en caso de deshidratación. A función renal reducida esixe precaución e un axuste da dose decidido por un médico, e a creatinina e a TFGe son os marcadores seguidos durante os tratamentos máis longos ou repetidos. É máis eficaz cando se comeza cos primeiros síntomas.
Unha caída brusca do volume de ouriños, o inchazo, ou a aparición de confusión, somnolencia ou alucinacións son motivos para acudir ao médico con prontitude, especialmente cando a función renal xa está alterada. Os hematomas ou o sangrado pouco habituais, ou unha erupción xeneralizada, tamén precisan revisión médica.
Información de referencia, non consello médico. Consulta calquera cambio co teu médico.