A lipoproteína(a) mide unha partícula transportadora de colesterol concreta que se asemella á LDL pero que leva unida unha proteína adicional, a apolipoproteína(a). A súa concentración vén determinada en boa medida pola herdanza e mantense bastante estable ao longo da vida, polo que informa dun compoñente hereditario do risco cardiovascular e non da dieta ou do estilo de vida actuais. Adoita medirse unha soa vez, para situar o risco basal da persoa xunto co resto do panorama lipídico.
Aínda non hai lecturas para este marcador.
Os valores elevados reflicten na maioría dos casos a variante hereditaria que produce máis cantidade desta partícula, e asócianse a nivel poboacional cunha enfermidade aterosclerótica máis temperá das arterias do corazón e coa estreitez da válvula aórtica. Os niveis tamén poden ir subindo na enfermidade renal, no hipofuncionamento da glándula tiroide e despois da menopausa. Os valores baixos non teñen ningún significado sanitario recoñecido e non se consideran un achado. Un resultado elevado describe un risco a longo prazo, non un acontecemento en curso, e o seu lugar está nunha conversa co médico sobre o panorama global do risco.
A concentración apenas responde ao xaxún, á hora do día ou a unha comida recente, pero unha enfermidade inflamatoria ou unha infección activas poden elevala temporalmente, polo que paga a pena repetir un resultado alto obtido durante unha enfermidade unha vez completada a recuperación. Os ensaios difiren en se informan da masa ou do número de partículas, o que fai difícil comparar directamente resultados de laboratorios distintos. Lese xunto co colesterol LDL, o colesterol non HDL e a apolipoproteína B, xa que estes describen a carga de partículas ateroxénicas á que esta se suma.
Os rangos de referencia son valores xerais para adultos e dependen do laboratorio, do ensaio, da idade e do sexo. Son orientativos, non un diagnóstico — comenta os resultados co teu médico.