Калій — асноўны дадатна зараджаны іон унутры клетак, і толькі невялікая яго доля цыркулюе ў крыві. Менавіта гэтая доля вызначае электрычную ўзбудлівасць нервовай, мышачнай і асабліва сардэчнай тканкі. Ён рэгулюецца ныркамі і альдастэронам, таму сведчыць пра функцыю нырак і наднырачнікаў, а таксама пра кіслотна-шчолачную раўнавагу.
Пакуль няма паказанняў для гэтага маркера.
Павышаны калій часцей за ўсё адлюстроўвае зніжанае выведзенне ныркамі, недастатковасць наднырачнікаў, ацыдоз, распад тканак або дзеянне лекаў, якія затрымліваюць калій, — інгібітараў АПФ, блакатараў рэцэптараў ангіятэнзіну і калійзберагальных дыурэтыкаў. Паніжаны калій часцей за ўсё ідзе следам за стратамі праз ваніты, дыярэю ці петлявыя і тыязідныя дыурэтыкі і суправаджае алкалоз або лішак альдастэрону. Абодва напрамкі могуць парушаць сардэчны рытм, таму вынікі па-за межамі дыяпазону звычайна неадкладна ўдакладняюць з лекарам.
Памылкова завышаныя значэнні сустракаюцца часта і маюць значэнне: тугі жгут, сцісканне кулака, цяжкая венепункцыя, гемоліз узору або затрымка з апрацоўкай вызваляюць калій з клетак. Вельмі высокая колькасць трамбацытаў ці лейкацытаў павышае яго ў сываратцы, але не ў плазме. Яго чытаюць разам з натрыем і хларыдамі, з ныркавымі маркерамі кшталту крэацініну і рШКФ, з магніем, дэфіцыт якога робіць нізкі калій цяжкім для карэкцыі, і з кіслотна-шчолачным станам.
Даведачныя значэнні — агульныя для дарослых і залежаць ад лабараторыі, метаду, узросту і полу. Для арыенціру, не для дыягностыкі — абмяркуйце вынікі з урачом.