Цыстацін C — невялікі бялок, які з пастаяннай хуткасцю выпрацоўваецца амаль усімі ядзернымі клеткамі і амаль цалкам выводзіцца ныркамі. Яго канцэнтрацыя ў крыві адлюстроўвае, наколькі добра фільтруюць клубочкі, таму ён служыць маркерам фільтрацыйнай функцыі нырак. У адрозненне ад крэацініну, ён мала залежыць ад мышачнай масы, што робіць яго карысным, калі крэацінін цяжка інтэрпрэтаваць.
Пакуль няма паказанняў для гэтага маркера.
Павышаныя значэнні часцей за ўсё паказваюць на зменшаную клубочкавую фільтрацыю — ці пры вострым пашкоджанні нырак, ці пры хранічнай хваробе нырак; яны могуць таксама з'яўляцца пры павышанай актыўнасці шчытападобнай залозы і пры прыёме картыкастэроідаў. Зніжаныя значэнні сустракаюцца радзей і самі па сабе маюць мала самастойнага значэння, хоць паніжаная функцыя шчытападобнай залозы можа зрушыць вынік уніз. Цыстацін C звычайна мяняецца раней за крэацінін, калі фільтрацыя пачынае зніжацца. Адзінкавы вынік па-за межамі нормы — падстава паўтарыць аналіз і абмеркаваць яго з лекарам, а не выснова сама па сабе.
Стан шчытападобнай залозы, сістэмныя картыкастэроіды, курэнне, атлусценне і актыўнае запаленне могуць зрушваць значэнне незалежна ад функцыі нырак, а метады вымярэння адрозніваюцца паміж лабараторыямі, таму паўторныя аналізы лепш рабіць у той самай лабараторыі. Паказчык чытаецца разам з крэацінінам, мачавінай і ШКФ, паколькі ШКФ часта разлічваецца па адным цыстаціне C або па цыстаціне C разам з крэацінінам. Сечавая кіслата больш гаворыць пра пурынавы абмен і падагру і звязана тут толькі ўскосна.
Даведачныя значэнні — агульныя для дарослых і залежаць ад лабараторыі, метаду, узросту і полу. Для арыенціру, не для дыягностыкі — абмяркуйце вынікі з урачом.